sobota, 23 lutego 2013

Rozdział Drugi

Bardzo mi przykro Harry, lecz twoje dni są policzone.


 Czemu ja to robię? Zabijam. Zabijam ludzi i na dodatek tego nie żałuję. Z perspektywy człowieka, to okropne. Jednak dla zwykłych istot, sam nasz gatunek przytłacza ich o obrzydzenie i...strach. Teoretycznie, nikt nie wierzy, że wampiry istnieją. Praktycznie, każdy czuję wewnętrzne przerażenie na dźwięk nazwy naszej rasy i dreszcze grozy na myśl o nas. Boją się. Dlatego musimy żyć w ukryciu. Nikt nie może dowiedzieć się o nas, ponieważ zapanowałby wewnętrzny chaos.
 Istnieją również wampiry, które nie mają żadnego szacunku dla ludzi. Uważają ich za podrzędne - Co ma w sobie źdźbło prawdy - I głupiutkie zbiorniki pożywienia. Lecz ja do nich nie należę. W końcu staram się żyć jak człowiek. 
 Ale wracając do tematu. Nie mam poczucia winy, nie dręczy mnie sumienie. Według mnie, jeśli Bóg stworzył nasz gatunek, musiał mieć w tym jakiś ukryty cel. Jak widać tak miało być. Mieliśmy zabijać. I nie żałować. 
 Chciałabym poruszyć jeszcze jeden temat. A mianowicie, co dalej? Kiedyś świat musi się skończyć. Taki jest bieg rzeczy. I co w takim momencie dzieje się z nami? Z czarnymi owieczkami? Wiele moich braci i sióstr uważa, że nie ma drugiego świata. I znów możemy zauważyć różnicę pomiędzy nimi, a mną. Jestem dobrym wampirem (O ile wampir może być dobry), dlatego uważam, że czeka mnie niebo. Dlaczego akurat niebo? Ponieważ jesteśmy za silni dla szatana. On też się nas boi. Siejemy strach i grozę. Zwiastujemy śmierć samym swoim pojawieniem się. 

I'm your death love. 

 Z hukiem zatrzasnęłam drzwiczki od mojej szafki. Podciągnęłam torbę na ramieniu i wolnym krokiem skierowałam się do sali języka angielskiego. Po przekroczeniu progu, znów uderzyła mnie silna, przyjemna woń. Niechętnie spojrzałam na starszą kobietę w czerwonej marynarce, która ledwo sięgała do jej wcięcia w tali. Choć, co ja mówię? Wcięcie w tali? Nawet ja, z niesamowicie wyostrzonym wzrokiem musiałam się dokładnie przyjrzeć, aby takowe zauważyć. 
 Ze znudzoną miną mijałam znane mi już twarze uczniów. Zadowolona usiadłam na swoim miejscu, tuż obok Harry'ego. Z wielką ekscytacją pociągnęłam nosem i wyczułam, że niebiański zapach krwi, tym razem łączy się z jeszcze jedną wonią. Domyślałam się, że to pewnie są perfumy chłopaka, lecz dręczyła mnie nie świadomość. Nie mogłam rozszyfrować poszczególnych aromatów. Czekolada? Nie. Letnie kwiaty? Pomieszanie imbiru i kawy? A może pomarańcza i fiołki ogrodowe? Lecz po dłuższym przemyśleniu, może to też być róża i kwiat kwitnącej wiśni. W każdym bądź razie, pachniał fantastycznie.
 Wyjęłam książki z plecaka i równo ułożyłam je na mojej części ławki. Złączyłam swoje palce u dłoni i podparłam na nich swoją głowę. Z uśmiechem na ustach, kątem oka spojrzałam na towarzysza. Mam plan. Wiem co dalej. Bardzo mi przykro Harry, lecz twoje dni są policzone. Ale tym razem, nie chcę szybkiego wbicia kłów w szyję i po sprawie. Chcę zabawy. Jego zapach jest zbyt cenny, aby tak po prostu go nie wykorzystać. Nie delektować się nim. Ale aby osiągnąć swój cel, muszę się do niego zbliżyć.
- Harry? Dobrze zapamiętałam? - Spytałam i podniosłam jedną brew do góry.
 Nie sądziłam, że granie głupiej tak łatwo mi wyjdzie. W rzeczywistości, absurdalne jest abym zapomniała jakiejkolwiek rzeczy, a co dopiero imienia wybranego. 
- Harry Styles. Dziwne, że o to pytasz...nigdy o mnie nie słyszałaś? - Posłał mi niezręczne spojrzenie. 
 Zdziwiło mnie jego pytanie. Był kimś sławnym, czy za takiego się tylko uważał. Wracając tu, mogłam zagłębić się trochę w dzisiejszą kulturę tego kraju.
- One Direction? Nigdy nie słyszałaś o takim zespole? Myślałem, że znają nas na całym świecie... - Mruknął, widząc mój zdezorientowany wyraz twarzy.
- Wiesz, nie interesuję się zbytnio muzyką. - Odpowiedziałam. 
- Panno Anders i Panie Styles! Czy ja Wam czasem nie przeszkadzam? Jeśli chcecie poflirtować, to idźcie na randkę. - Usłyszałam wkurzający głos nauczycielki.
 Zauważyłam, że Kędzierzawy zaczerwienił się na jej słowa. Słodko wyglądał oblany gorącym rumieńcem. Miałam wrażenie, że w tym momencie krew w jego policzkach wprost krzyczała do mnie. Jednak jeszcze na to nie pora. 
 Do końca lekcji starałam się siedzieć spokojnie i niczym się nie rozpraszać. W głowię, kłębił mi się już plan mojego działania. Nie musiałam się martwić, że czegoś nie wyciągnę z lekcji. Przerabiałam ten materiał już z...dużo razy. 
 Kiedy zadzwonił upragniony przez wiele osób dzwonek, jak to mam w zwyczaju, szybko poderwałam się z miejsca i wyszłam z klasy. Chciałam iść w kierunku sali biologicznej, jednak zwolniłam, kiedy usłyszałam moje imię za plecami. 
- Czemu Cię wczoraj nie było na następnych lekcjach? - Zapytał Loczek, kiedy mnie doścignął.
- Coś mi wypadło. - Z moich ust wypadła szybka odpowiedź. 
 Chłopak nerwowo podrapał się po karku i poprawił swoje bujne loki. Swoją drogą, miał piękne włosy. Ciekawe ile dziewczyn już na nie i swoje zielone oczy uwiódł? Jeśli jest tak jak mówi, i jest jakimś tam bożyszczem nastolatek, to aż się boję.
- A wiesz, bo ja pomyślałem, że może się dziś spotkamy? - Wypowiedział te słowa bardzo cicho. 
 Popatrzyłam na niego zaskoczona. Czy on właśnie zaprasza śmierć do domu? To jakby powiedział Cześć, możesz mnie zabić! Ten facet nie wie w co się pakuję. Jednak jeśli tak bardzo chcę uprościć i skrócić mój plan, to z wielką chęcią się zgodzę. 
- Jasne! Może u Ciebie? 
- Daj mi swój numer telefonu, a wyślę Ci swój adres. - Jego usta wykrzywiły się w szerokim uśmiechu, a w policzkach ukazały się uroczę dołeczki. 
 Błyskawicznie wyciągnęłam telefon z kieszeni moich jasnych jeans'ów i ukazałam na wyświetlaczu dobrze mi znany ciąg cyfr. Styles przepisał go do swojego urządzenia i razem weszliśmy do klasy. Ta lekcja, tak samo jak pozostałe, minęły dość szybko. Około piętnastej wyszłam z budynku szkoły i pognałam do swojego domu. Po drodze dostałam sms z adresem i godziną spotkania. Według mojego zegarka, mam jeszcze dwie godziny. 
 Jeśli chcę aby wszystko poszło po mojej myśli, muszę zrobić dobre wrażenie na mężczyźnie. Wskoczyłam pod prysznic i szybko się umyłam. Wyszorowałam jeszcze raz zęby i zrobiłam nowy makijaż. Wysuszyłam włosy i ledwo je rozczesałam. Zapomniałam oczywiście, że wampirze kołtuny czeszę się inaczej niż ludzkie. Ubrana wyszłam z domu. Mam pięć minut. Jeszcze raz spojrzałam na adres i nagle mnie olśniło. Przecież właśnie na tej ulicy mieszkałam sześćdziesiąt lat temu. Błyskawicznie weszłam w jakąś boczną uliczkę. Ściągnęłam dość niewygodne buty i chwyciłam je za szpilkę w dłoń. Ostatni raz obejrzałam się dookoła. Czysto. Spróbowałam wyczulić jeszcze bardziej wszystkie swoje zmysły i z niebagatelną szybkością ruszyłam przed siebie. Czułam jak wiatr rozwiewa moje włosy i muska moją skórę. Bieganie, to zdecydowanie jedna z przyjemniejszych rzeczy.
 Choć moja przechadzka trwała może dwie i pół sekundy, to i tak moje włosy znów przypominały jedną wielką szopę. Założyłam szpilki i spróbowałam doprowadzić fryzurę do normalnego stanu. Wyszłam z zaułka i ponętnym krokiem doszłam do moje celu. Stałam przed wielkim, ciemnym domem, który był otoczony wysokim murem. Niepewnie zadzwoniłam domofonem i naciągnęłam sukienkę ku kolanom. Dosłownie po krótkiej chwili, bramka się otworzyła. Momentalnie nabrałam wewnętrznej siły i weszłam na parcelę. Zanim zdążyłam podejść do drzwi, w progu stanął dobrze zbudowany chłopak z burzą niesfornych ale zarazem seksownych loków na głowie. Ubrany był w ciemne rurki i białą koszulkę z bliżej mi nieznanym nadrukiem. Na to nałożona była czarna marynarka, a jego stopy zdobiły białe, krótkie converse.
- Ładnie wyglądasz. - Usłyszałam na wejściu.
 Na moje usta wkroczył uwodzicielskie uśmiech, a oczy przybrały intensywny kolor błękitu. Zmysłowo nachyliłam się w kierunku mężczyzny, tak że moje usta znalazły się parę milimetrów od jego płatka prawego ucha.
- Ty też niczego sobie. - Wyszeptałam zmysłowym głosem i nie czekając na jakiekolwiek zaproszenie, weszłam do środka.
 Wystrój domu był dopracowany pod każdym kątem. Widać, że pracowali nad nim najlepsi kreatorzy wnętrz. Usiadłam na środku czarnej, skórzanej kanapy, która idealnie komponowała się z biało-kawowymi ścianami i założyłam nogę na nogę. Przez przypadek skrawek mojej sukienki podwinął się do góry, tym samym odsłaniając większą część mojego uda. Zsunęłam jednego buta z mojej pięty, tak że zwisał delikatnie, podtrzymując się tylko na moich palcach i stóp. Włosy założył na lewe ramie, a moje tęczówki tym razem były soczysto zielone.
- Chciałabyś coś do picia? Sok, woda? - Zapytał Harry, wchodząc wgłąb pomieszczenia.
- A masz czerwone wino?
 Czerwone wino, to jedyne co mogę wypić. Smak jest okropny, jednak jego konsystencja i barwa przypomina krew, przez co bardzo ułatwia mi zadanie.
- Zobaczę co da się zrobić. - Mruknął i zniknął za ścianą.
 Korzystając z jego nieobecności, wysunęłam kły. Przejechałam językiem po ich ostrzach i wewnętrznie się uśmiechnęłam. W ustach poczułam palący smak wampirzego jadu. Parę kropelek takiej substancji we wnętrzu człowieka i jego organizm zaczyna przeżywać istną wojnę. Każda, nawet najmniejsza komórka traci tchnienie życia i staję się nieśmiertelna, niezniszczalna. Cała transformacja trwa parę godzin. Tak przynajmniej mówiła moja przyjaciółka - Debby. Ona prawie dwadzieścia lat temu przemieniła swojego ukochanego. Ja jeszcze nigdy się tego nie podjęłam i nigdy do takowego wydarzenia nie dojdzie. Może i moim darem jest samokontrola, lecz wątpię aby po przebiciu się przez skórę ofiary, mogłabym przestać. Na koniec tak czy siak, skończyłoby się to śmiercią.
 Jest jedna rzecz, która mnie do dziś męczy. A mianowicie, kto mnie przemienił? Pamiętam tylko, że była to kobieta. Jednak reszta pozostaję dla mnie wciąż tajemnicą.
 Moje rozmyślania przerwały czyjeś kroki. Szybko schowałam moje narzędzia zbrodni i lekko się uśmiechnęłam. Styles wszedł do salonu z dwoma kieliszkami w dłoniach, które były do połowy wypełnione krwisto czerwoną cieczą. Chłopak podał mi naczynie, a sam usiadł na przeciw mnie. Powoli wzięłam małego łyczka. Poczułam jak nieprzyjemny smak rozchodzi się po moich ustach i spływa w dół gardła. Ze wszystkich sił próbowałam się nie skrzywić. Zmysłowo przygryzłam wargę i wzięłam głęboki wdech. Znów niesamowicie przyjemny aromat podrażnił moje nozdrza. Troszkę szkoda mi Kędzierzawego i jego rodziny. Nie zasługuję na taką śmierć. Lecz trudno...taka jak widać jest kolej rzeczy.

I'm your death love.
You shouldn't kiss me. You should fear of me.


~*~
 I oto rozdział drugi. Mam nadzieję, że chociaż Wam się on spodoba. 
Ja chyba jestem takim wampirem ._. O 5 nad ranem kończyłam ten rozdział, jednak ostateczny efekt jest teraz. Dziękuje za wszystkie komentarze! 
I jako wielka fanka zmierzchu, wszystko co tylko napiszę, kojarzy mi się z tą książką. Staram się aby to jaknajmniej przypominało tamtą historię, szczególnie że wątek jest inny, lecz jest trudno, kiedy wszędzie widze podobiznę.
Każdy komentarz od osoby, która przeczytała rozdział = Mocny, pokrzepiający kop w tyłek

Kocham Was! ♥
~Andżelika 


53 komentarze:

  1. Chyba jestem pierwsza :3 rozdział genialny!! Ja też lubię zmierzch i widać podobieństwo ale nieaz tak bardzo :D piszesz świetnie, i pisz szybko nexta bo nie mogę się doczekać :3

    OdpowiedzUsuń
  2. Świetny rozdział. Na prawde masz wielki talent. :* Osobiście nie przepadam za zmierzchem, ale znam go i nie widać za wiele podobieństw. :)
    Zapraszam do mnie: http://little-things-opowiadanie-o-1d.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  3. O KURCZE GENIALNIE PISZESZ!!!!!!!!!!!!!! nei mogę się doczekac następnego rozdziału <3

    OdpowiedzUsuń
  4. Też jestem fanką tej sagi, ale nie mam takich odczuć, dlatego nie masz czego się bać ;) Rozdział świetny jak zwykle <3 Trochę szkoda mi loczka :P

    OdpowiedzUsuń
  5. Jesteś fanka Zmierzchu? Ja też <3 Rozdział super. Coś przeczuwam że Harry nie umrze... Taaaa moja intuicja :)) Nie mogę się doczekać nowego
    @CheshireCat0102

    OdpowiedzUsuń
  6. bardzo ciekawe opowiadanie a że ja lubie tematy wampirów, wszystkie książki, filmy z nimi związane to wręcz kocham twoje opowiadanie no i do tego jest Harry *__* czekam na następny rozdział- @PoliiOfficial

    OdpowiedzUsuń
  7. Kocham <3
    Pozdrawiam i dużo weny <3

    OdpowiedzUsuń
  8. Jestem bardzo ciekawa co się stanie z Harrym, czy ona mu to wyjawi czy coś w tym stylu, a może go właśnie przemieni. Nie wiem. Zostawiam to Tobie. Więc weny życze! :**

    OdpowiedzUsuń
  9. Nieeeeeeeeeeee dlaczego już koniec ;c nie na widze, że zawsze kończysz w takich momentach ught.... A ja tak kocham tego i jeszcze jednego twojego bloga, że chyba się od nich uzależniłam i nie moge bez nich żyć z każdą bohaterką się w jakiś sposób utożsamiam i strasznie wszystko przeżywam, jeżeli bohaterka jest smutna ja też jeżeli zła to ja tak samo . Po prostu ubóstwiam ♥♥♥

    OdpowiedzUsuń
  10. jsgshdhdhdhdjskskdkdkdkdkdidjdhd zakochałam się *________*

    OdpowiedzUsuń
  11. Niech ona się w nim zakocha <3333 Haha ;*

    Czekam na NN ;** Wenyyy <33333

    OdpowiedzUsuń
  12. Czy to dwójeczka ? Taaak ♥
    Powiem Ci, że kompletnie nie mam siły do życia. Mam tyle spraw na głowie, ale znaleźć czas na przeczytanie i skomentowanie - ZAWSZE MOGĘ ♥ Uwielbiam gdy opisów jest dużo, owszem dialogi są ważne, ale dzięki opisom można doskonale wczuć się w sytuację. Główna bohaterka jest fenomenalna. Uwielbiam wampiry, uwielbiam. Chyba nawet jestem maniakiem. Ale dla mnie opowiadania o nich są przepiękne. Czują wszystko intensywniej, ich miłość jest intensywniejsza. Zastanawia mnie co stanie się z Harrym. Mię pociąga jego krew tak jak jeszcze nikogo innego, więc musi być wyjątkowy *.* Przepraszam, musiałam odejść od kompa, bo okazało się, że moja przyjaciółka BĘDZIE MIESZKAĆ NADE MNĄ *.* Ale dalej ~~ Do rozdziału ~~~ Strasznie podoba mi się w jaki sposób Mia wabi chłopców, jak kusząca się dla nich staje, a to wszystko dla skosztowania ich krwi. Pogubiłam się jedynie w tym, cyz jest dobra czy zła. Nie żałuje śmierci ludzi - jest jej to obojętne, czyli wykluczyła człowieczeństwo mimo mieszkania między ludźmi? Chociaż sądzę, że jednak ona pomimo wszystko pragnie pozostać tym kimś, kto ma uczucia, nawet jeśli będzie sama sobie zaprzeczać. Znowu zaczynam filozofować ! Boże, jestem dziwna @.@ Ogaaar ~~ ALE TAKA PRAWDA. ONA CHCE BYĆ POMIMO WSZYSTKO DOBRA, DLATEGO GO NIE ZABIJE. Napijmy się Andżelo czerwonego wina! Przyznam Ci się, że nie oglądałam Zmierzchu w całości (jedynie 1, 2 i 4 część I) dlatego też nie wiem, czy to twój wytwór, czy tak też tam było. Ja akurat głównie Pamiętniki Wampirów gwałcę, więc może być nawet coś z nich u mnie w opku, chociaż staram się odchodzić od tego wszystkiego. No cóż, MÓWIŁAM ŻE CIĘ KOCHAM? NIE? TO KOCHAM CIĘ ♥ Każde twoje opowiadanie musi być niezwykłe, dlatego tak bardzo kocham je czytać *.* Brak słów ~~ brak.

    Trzymaj się miśku, postaram się rozpisać, jak akcja się rozwinie ♥

    OdpowiedzUsuń
  13. Boskie, boskie, boskie, boskie! Też jestem wielką fanką "Zmierzchu" nie przejmuj się, są minimalne podobieństwa do książki, więc pisz dalej tak świetnie jak do tej pory! ;*

    OdpowiedzUsuń
  14. ZAJEBISTA CZĘŚĆ!!!!

    OdpowiedzUsuń
  15. NIech ona go nie zabija

    OdpowiedzUsuń
  16. Cześć.! Już nie mogłam się doczekać na ten rozdział. :D Muszę przyznać, że trafiłaś w mój gust fenomenalnie.! Kocham wampiry i ogólnie takie mroczne klimaty. Jestem wielką fanką ,,Zmierzchu".Byłoby wspaniale, gdyby w tym opowiadaniu pojawił się też jakiś wilkołak <3 Mam po prostu bujną wyobraźnię i masę ,,Zmierzchu''w głowi więc to tylko moja sugestia. A i jeśli chcesz zrobić tak, że ona go przemieni, to nie bardzo mi odpowiada. Lepiej by było gdyby po prostu go oszczędziła i po sprawie :D Rozdział świetny jak zawsze, i oczywiście baaardzo cię podziwiam. Bardzo bym chciała pisać tak jak ty, niestety mój talent jest wątpliwy. Jeśli będziesz miała czas, to wejdź na mojego bloga i może przeczytasz. Było by bardzo miło :3 Proszę :D
    http://oliwia90z.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  17. KOCHAM KOCHAM KOCHAM ! Oszczędź Harold ! ;c

    OdpowiedzUsuń
  18. świetny czekam na nn :D

    OdpowiedzUsuń
  19. nie wiem, jak to robisz, że wszystko co piszesz tak bardzo wciąga. :D

    http://you-are-carrying-changes.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  20. Fajny rozdzial, czekam na nn.
    Zycze wyny :***

    OdpowiedzUsuń
  21. Kurcze nie zabijaj mi tam Harrego tylko ;) Ciekawe, ciekawe ... Czekam na next : 3

    OdpowiedzUsuń
  22. Kolejne Twoje opowiadanie, które wbija w fotel. Genialny pomysł. Czytałam z zapartym tchem :) Czekam na nn.

    OdpowiedzUsuń
  23. Nie mogę wytrzymać. Pisz daaaaalej, please. :*
    WhiteChocolate

    OdpowiedzUsuń
  24. Zostałaś nominowana do Liebster Awards.
    Więcej informacji u mnie: http://little-things-opowiadanie-o-1d.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  25. Swietny, czekam na nn.. :))

    OdpowiedzUsuń
  26. Łiiiiiiiii, ja też jestem fanką Zmierzchu :D
    rozdział jest świetny <3
    zuzek2 :)

    OdpowiedzUsuń
  27. Kocham ♥
    Nominuję Cię do Versatile Blogger Award :)
    Więcej informacji znajdziesz tu : http://opowiadanieo1dlifeislife.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  28. chcialabym byc informowana ;dd @Nika5599

    OdpowiedzUsuń
  29. C*U*D*O*W*N*Y

    Zapraszam do siebie.Dopiero zaczynam :)
    http://nicole-and-onedirection.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  30. kiedy nn ? nie moge sie doczekac
    ?????

    OdpowiedzUsuń
  31. Świetny rozdział i blog, na pewno będę tu wracać.;)

    OdpowiedzUsuń
  32. ZNAKOMITE *-* / @_iCassie

    OdpowiedzUsuń
  33. [SPAM]
    Kątem oka dostrzegasz jakiś niepożądany ruch. Nie powinno tu być nikogo. Jesteś już przy posesji Hekate Hall - ośerodka dla dzieci nocy. Nikt poza uczniami i personelem nie może zobaczyć budynku. To miejsce nie istnieje dla zwykłych śmiertelników. Chyba, że…
    Zaczynasz uciekać. Jesteś za wolna, za wolna… Dopadnie cię. Zginiesz. Łowcy nie mają litości. Zaciskasz mocno pięści, przygotowując się na najgorsze, ale wciąż biegniesz. Najszybciej jak potrafisz.
    Dopadasz do bramy w tym momencie, w którym czyjeś silne ramiona oplatają cię w pasie. Mogłoby wydawać się to pieszczotą, gdyby nie siła i zamiar napastnika. Nienawidzisz być bezbronna, ale taka właśnie jesteś. Wołasz o pomoc, błagasz o cud, bo tylko on cię może uratować.
    Nadchodzi... Wiadomo kto wygra - nie masz szans. Za chwilę potomek Draculi wykona na Tobie ostateczny wyrok...

    Serdecznie zapraszam Cię na bloga: http://shadow--of--memories.blogspot.com/
    Opowiadanie z One Direction, którzy wcielają się w rolę wampirów i wilkołaków :)

    OdpowiedzUsuń
  34. o kurczę to jest genialne *.*
    Już to kocham <3

    onlyyouharrystyles.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  35. ILE JESZCZE MAMY CZEKAĆ NA NOWY ROZDZIAŁ??????????????????????????????????????????????????????

    OdpowiedzUsuń
  36. Cztery słowa: KON-TY-NU-UJ !!!!
    WhiteChocolate

    OdpowiedzUsuń
  37. Proszę dodaj następny!!!

    OdpowiedzUsuń
  38. Zostałaś nominowana na moim blogu http://i-have-to-vin.blogspot.com/ do The Versatile Blogger :)

    OdpowiedzUsuń
  39. Niestety nie widzę nigdzie zakładki SPAM, więc muszę poinformować tutaj : (
    Otóż na http://loveispleasure.blogspot.com pojawił się Rozdział 1."I thought I could fly so why did I drown? It's coming down." Serdecznie zapraszam! CZYTASZ=KOMENTUJESZ.
    buzii :*

    OdpowiedzUsuń
  40. Hej ! Zostałaś nominowana do
    The Versatile Blogger
    Więcej informacji na
    http://my-love-on.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  41. Wow fajna tematyka :> Podoba mi się! Będę wpadać tu częściej :)

    /iskierka-nadziei2.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  42. Zostałaś nominowana do Liebster Award. Więcej informacji na blogu http://in-l-o-v-e.blogspot.com/ w notce: #Liebster Award ♥
    Gratulacje! Enjoy! xx

    OdpowiedzUsuń
  43. Zapraszam na mojego bloga o dziewczynie, która NIE CZUJE DOTYKU NICZYJEGO, Z WYJĄTKIEM pięknego zielonookiego chłopaka. Blog ten zawiera wulgaryzmy i treści erotyczne.
    http://harrystylestouchofdeath.blogspot.com/

    Czułam jak jego wzrok wypala we mnie nikłe dziury. Przeszywał mnie, obdarowując przy tym małą nutą bólu. Miałbym być dla niego miała, a sam nie potrafi się zachować.
    Od niechcenia ujęłam jego dłoń. Jednak jak szybko to zrobiłam, tak i szybko ją cofnęłam.
    - Z tobą faktycznie jest coś nie tak. – Zaśmiał się i odgarnął ze swojego czoła jeden zabłąkany kosmyk loków. A w moich oczach stanęły łzy. Nic o mnie nie wiedział, więc nie powinien w ogóle się odzywać. Widząc to szybko przybrał minę bez emocji i spojrzał na starszą kobietę u jego boku.
    - Harry ona nie czuje dotyku.

    OdpowiedzUsuń
  44. rrhuiqgtreofrtgwuo!! *.* KOCHAM!!<33

    OdpowiedzUsuń
  45. Zostałaś nominowana do Liebster Award na moim blogu http://i-have-to-vin.blogspot.com/ i do The Best Blog Award

    OdpowiedzUsuń
  46. Nie. Nie jest tak, że pogodziłem się z tą myślą, lub że zapomniałem. Ja po prostu staram się nauczyć z tym żyć, co raczej nie najlepiej mi wychodzi biorąc pod uwagę to, że teraz oglądam jej ubrania i rzeczy, i nie jestem w stanie się tego pozbyć.
    Jednak jestem w stanie stwierdzić, że szczęście nie do końca nas opuszcza. Nawet w tych trudnych chwilach los daje nam kolejną szanse. Każdemu jest coś przeznaczone. Nie każdy chce to odkryć.
    Na szczęście ja chciałem.


    http://yeartoforgetandayeartoremember.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  47. Prooszę cię dodaj coś <33333333

    OdpowiedzUsuń
  48. To coś dla Ciebie! :)
    Przepraszam za spam ale nie widzę takiej zakładki a może Ci się przyda :)
    zapraszam na naszą stronę gdzie robimy zwiastuny na blogi http://zwiastuny-na-blogi.blogspot.com może Ci się przyda?

    OdpowiedzUsuń